ตึ่ก..ตึ่ก...ตึ่ก
แฮ่ก...แฮ่ก...
.
.
.
"นี่โชคุง! รอด้วยสิ ผมตามไม่ทันแล้วนะ"
...เสียงของนิโนะที่ปนความเหนื่อยกับการวิ่งไล่ตามโชคุง
ถึงแม้จะเหนื่อยขนาดไหน ก็ยังไม่ทิ้งเสียงใสๆคิขุน่ารัก ตามสไตล์ของนิโนะคุง
"ก็เร็วๆหน่อยสิ! เจ้าเตี้ย!"
"นี่! ทำไมถึงชอบล้อผมนักล่ะ ผมไม่ได้แข็งแรงบึกบึนอย่างโชคุงนี่..."
นิโนะทำหน้ามุ่ยใส่โชคุง
แต่โชคุงก็เดินย้อนกับมาคว้าแขน แล้วลากนิโนะไปทันที
"ชักช้าอยู่ได้ เดี๋ยวก็ไม่ทันไปซ้อมหรอก!"
แล้วโชคุงก็หยิกแก้มนิโนะหนึ่งที
ทำเอานิโนะหน้าแดง แต่ก็โดนโชคุงลากไปซะแล้ว...
"นี่! ทำไมช้ากันจังล่ะ ตื่นสายอีกล่ะสิ"
เสียงต่อว่าของลีดเดอร์ของเรา โอจัง พร้อมกับหน้ามุ่ยๆ
"ขอ โทษ คร้าบ~!" โชคุงกับนิโนะพูดขอโทษพร้อมกัน
และโค้งเล็กน้อย เพราะว่าตัวเองมาสายกว่าใครเขา
"แหม ทีตัวเองมาสายไม่เคยว่าเลยนะคร้าบ"
"นั่นน่ะสิ..." เสียงของจุนจังและไอบะจังพูดเชิงล้อนิดๆ
"เงียบไปเลยน่า นี่ๆๆ" โอจังวิ่งไล่ทุบทั้งจุนจังและไอบะจัง
จนวิ่งกันซะรอบห้องซ้อม
"เอาล่ะ ซ้อมกันได้แล้วน่า!" โอจังพูด
พร้อมกับหอบแฮ่กๆที่วิ่งไล่ทุบทั้งสองคน
"ฮ่าๆ คนแก่ก็เงี้ยแหละเนอะ ทำอะไรก็ช้า
ทุบเราไม่ได้เลย ฮ่าๆ" ไอบะได้ใจที่ตัวเองวิ่งเร็วกว่า ทั้งที่ไม่ได้มองเลยว่าจุนจังก็หอบแฮ่กๆเหมือนกัน
"หนอย...ฝากไว้ก่อนเถอะ...ซ้อมได้แล้ว!
มัวเล่นกันจัง" ลีดเดอร์กัดฟันพูดพร้อมเรียกให้ทกคนไปซ้อม
พอถึงเวลาพัก โชคุงและนิโนะก็มานังอยู่ข้างๆกัน
แต่จู่ๆโชคุงก็พูดขึ้นมาว่า
"เฮ้อ เพราะนายนั่นแหละ เจ้าเตี้ย...ทำเอาฉันโดนว่าเลย"
โชคุงทำหน้าเบื่อๆใส่นิโนะ และลุกจะเดินออกไป แต่ไม่ทันจะก้าวพ้นนิโนะ นิโนะก็พูดขึ้นว่า
"เชอะ...ตัวเองสูงตายล่ะเจ้าฝอยขัดหม้อ..."
แล้วก็ทำตาค้อนใส่โชคุง
"นี่! ว่าใครฝอยขัดหม้อฮะ! เจ้าเตี้ย
นี่แน่ะๆ" โชคุงเข้าล็อกคอนิโนะ พร้อมกับใช้แขนอีกข้างล็อกแขนไว้ไม่ให้นิโนะดิ้นหลุด
ถึงแม้เขาทำในเชิงเล่น แต่ก็แรงจนทำเอานิโนะเจ็บตัว
"โอ๊ย! เจ็บนะ เจ้าฝอยขัดหม้อ โอ๊ย"
โชคุงตกใจมาก เพราะนิโนะร้องเสียงดังจนโชคุงรู้ว่าเจ็บจริง และทำท่าจะปล่อย แต่นิโนะกระชากมือของโชคุงหลุดมาได้ก่อน
นิโนะเดือดดาลในทันที
"วันนี้ผมไม่ซ้อมแล้ว! ผมจะกลับบ้าน!"
นิโนะตะคอกใส่ และเดินออกสตูดิโอไปทันที ท่ามกลางความตะลึงงันทั้งโชคุงและทุกคนในห้องซ้อม
"เอาแล้วไง...โชเอ๊ย..." โอจังพูดขึ้นมา
"ท่าทางคงมองหน้าไม่ติดไปสักพักล่ะโชคุง...แต่ถ้าไม่รีบง้อล่ะก็...."
จุนจังพูดแบบเตือนด้วยความหวังดี
โชคุงกลับมานั่ง แล้วก็กุมขมับในทันที
ทางด้านนิโนะ...
"ฮึ่ม ดีแต่โทษคนอื่น แถมชอบล้อคนอื่น
เกลียดที่สุดเลย เจ้าฝอยขัดหม้อ เชอะ ...อูย" นิโนะบ่นพร้อมกับจับรอยช้ำดำเขียวที่โชคุงเล่นแรงจนต้องเจ็บตัว
"คราวหน้าฉันจะเอาคืนนายให้ได้เลย!!!"
พูดไปนิโนะก็ทายาไป
.
.
.
"เฮ้อ...
เฮ้อ...
เฮ้อออออออออ
ฉันจะทำไงดีนะ ป่านนี้เจ้าเตี้ยคงนอนร้องไห้ไปแล้ว
ยิ่งเซนซิทีฟอยู่ด้วยสิ จะง้อยังไงดีน้า...เฮ้ออออ" โชคุงถอนหายใจ และคิดหาวิธีจะขอคืนดีกับนิโนะ
ในท่าทางที่เครียดสุดๆ
"นายก็ซื้อของขวัญไปขอโทษเขาสิ...พวกอะไรคิขุๆน่ะ
หมอนั่นชอบออกจะตาย..." ไอบะจังให้คำแนะนำกับโชคุง แต่ยังไงโชคุงก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าจะให้อะไร...
"ก็...พวกผ้าพันคอลายคิตตี้ ....ก็ได้มั้ง
ฮ่าๆๆ" จุนจังพูดติดตลก แต่โชคุงก็ยังเครียดเหมือนเดิม
"ฉันรู้มาว่าหมอนี่นะขี้หนาวจะตาย ซื้อผ้าพันคอให้อย่างที่จุนบอกสิ
แต่คงไม่ต้องลายคิตตี้หรอก มันหน่อมแน้มเกินไป เอาลายอะไรก็ได้ที่นายคิดว่าเหมาะไม่ก็สีสวยๆ
นี่ก็เข้าหน้าหนาวแล้วด้วย ให้ผ้าพันคอเนี่ยเหมาะสุดแล้ว อีกอย่าง นายอย่าไปเรียกนิโนะว่าเจ้าเตี้ยอีกล่ะ
ไม่งั้นมีหวังคงมองหน้ากันไม่ได้ยาวเลยล่ะ" โอจังให้คำแนะนำ
โชคุงก็หายเครียดเล็กน้อย ว่าแล้วโชคุงก็เดินออกไปซื้อของขวัญทันที
"เอาผืนนี้แหละ" โชคุงหยิบผ้าพันคอผืนสีเหลืองสด
ไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน
"800 เยนค่ะ"
โชคุงเดินออกมาจากร้านขายผ้าพันคอ แล้วรีบนั่งแท๊กซี่ไปบ้านนิโนะ
โชคุงเปิดประตูห้องของนิโนะอย่างเบาที่สุด
ก็พบว่านิโนะนั่งกอดเข่าหลับอยู่หน้าจอทีวี
"นั่งหลับอีกแล้ว เปลืองไฟไหมเนี่ยเจ้าเตี้...อ๊ะ
นิโนะ"
ถึงแม้โชคุงจะพูดค่อนข้างเสียงดัง แต่นิโนะก็ไม่ตื่น
ว่าแล้วโชคุงก็เอาผ้าพันคอที่ซื้อมา ไปพันที่คอของนิโนะอย่างหลวมๆ
เพราะกลัวจะรัดแน่นเกินไป
"นี่...ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแกล้งนายนะ...นิโนะ..."
โชคุงกระซิบข้างๆหูนิโนะ แต่นิโนะก็ไม่ยอมตื่น
"นี่ จะนอนไปถึงเมื่อไหร่กัน ไม่ได้ยินฉันขอโทษเหรอ"
พูดแล้วโชคุงก็ผลักนิโนะเบาๆ
นิโนะล้มลงบนโซฟา แล้วก็ยังไม่ตื่น ทำเอาโชคุงตกใจมาก
"เฮ้ย! นิโนะ เป็นอะไรไปน่ะ!"
ไม่รอช้า โชคุงก็รีบอุ้มนิโนะขึ้นแท๊กซี่ไปโรงพยาบาล
"นายอย่าเป็นอะไรนะ นายยังไม่ได้ยินฉันขอโทษเลย
อย่าเป็นอะไรนะนิโนะ!" โชคุงพูดไปก็พยายามปลุกนิโนะไปบนแท๊กซี่
ที่โรงพยาบาล...
"เป็นไข้หวัดค่ะ ไข้ขึ้นสูงด้วย คงเป็นเพราะตากอากาศหนาวมากไปน่ะค่ะ
เข้าใจว่าคงเดินกลับจากสตูดิโอที่คุณซ้อมน่ะค่ะ ช่วงนี้ลมหนาวพัดมาแล้ว ถ้าไม่ใส่เสื้อกันหนาวก็ไข้ขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา"
"แต่...เขาไม่ยอมตื่นเลยนะครับ"
โชคุงเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้
"เมื่อเช้าเขากินข้าวเช้าหรือเปล่าค่ะ?"
"...เปล่าครับ มื้อกลางวันเขาก็คงไม่ได้กิน"
"อืม...ถ้าเป็นแบบนี้คงไม่มีแรงเลยล่ะค่ะ
เพราะข้าวไม่ได้กิน 2 มื้อแถมโดนอากาศหนาวจัดแบบนี้ด้วย หมอว่าควรให้เขาพักสัก 2 วันนะคะ
ไม่งั้นไม่ไหวแน่ โอกาสเป็นปอดบวมก็สูงด้วย"
"ครับ..." โชคุงฟังหมอบอกอาการอย่างเศร้าๆ
. . .
"...อื่อ...เอ๊ะ นี่มัน...โรงพยาบาล?"
เสียงนิโนะที่งัวเงียตื่นขึ้นมาในคืนนั้น
...ในห้องของโรงพยาบาล
"นี่...โชคุง...ผมเป็นอะไรไปเหรอ...โชคุง"
นิโนะสะกิดถามโชคุงที่นอนเฝ้าอยู่ข้างเตียง
"หือ...อ๊ะ ตื่นแล้วเหรอ เมื่อกี๊ถามว่าอะไรนะ?"
"ผมถามว่าผมเป็นอะไรไป"
"นี่...นายเดินกลับมาที่บ้านใช่ไหม?"
"เอ่อ...ใช่"
"ข้าวกลางวันนายก็ไม่ได้กิน...?"
"อือ..."
"แล้วไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาว เดินฝ่าลมหนาวมา
แถมที่บ้านก็เปิดหน้าต่างไว้ทุกบาน แบบนี้นายก็เป็นหวัดน่ะซี้เจ้าบ้า!"
"...ผม...ขอโทษนะ ก็ผมโกรธมากๆเลยนี่นา...ดูซิ
แขนผมเขียวเลย"
ฟังจบโชคุงก็รู้สึกตกใจกับรอยบอบช้ำที่แขนเล็กๆของนิโนะ
แล้วโชคุงก็คว้าตัวนิโนะที่นอนอยู่บนเตียงมากอดอย่างแนบแน่น
ทำเอานิโนะตกใจอย่างมาก
"อ๊ะ..โชคุง"
"เป็นเพราะฉัน! ฉันทำให้นายเป็นแบบนี้
ขอโทษนะ ฉันขอโทษ!"
โชคุงพูดพร้อมกับร้องไห้ นิโนะก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
ก็เลยไดแต่ปลอบโชคุง
"ไม่เป็นไรหรอก ผมต่างหากล่ะที่ผิด
ที่ไปว่าโชคุงอย่างนั้น..."
"ฉันต่างล่ะที่ว่านายก่อน ฉันขอโทษนะ!"
โชคุงพูดจบ นิโนะก็ผละตัวออกจากโชคุง แล้วจับมือทั้งสองของโชคุงขึ้นมาแนบไว้ที่หัวใจ
"ไม่มีใครผิดหรอกนะโชคุง...เอาเป็นว่าเราผิดทั้งคู่นะ
หยุดโทษตัวเองและร้องไห้ ผมลำบากใจนะ"
โชคุงยิ้ม นิโนะก็น้ำตาปริ่มๆออกมา
แล้วโชคุงก็คิสนิโนะอย่างอ่อนโยน
แล้วกอดนิโนะอีกครั้ง...
"ฉันรักนาย!
...เจ้าเตี้ยนิโนะ!"
นิโนะที่กำลังอยู่ในอารมณ์ซึ้งก็สติแตกจนลืมว่าตัวเองป่วย
วิ่งไล่ทุบโชคุงรอบห้องผู้ป่วยเสียจนโชคุงน่วมทั้งตัว...
"ฉันก็รักนาย เจ้าฝอยขัดหม้อ!"
...พอนิโนะหายป่วย โชคุงก็กลับมาคืนดีกับนิโนะเหมือนเดิม
และความสัมพันธ์ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้น เพราะรู้อยู่ในใจของทั้งคู่ว่าเขาทั้งสองคนมีใจให้กัน
"นี่...พักหลังทำไมไปไหนมาไหนนายชอบกอดเอวนิโนะไม่ให้ไปไหนเลยล่ะ
ทำอย่างกับนิโนะเป็นของนายอย่างนั้นแหละ" โอจังพูดแซวโชคุง ที่พักหลังไปไหนมาไหนก็กอดเอวนิโนะไว้ข้างตัวตลอด
"ก็นิโนะเป็นของผมนี่... ใครห้ามแย่งนะ
ฮ่าๆๆ" โชคุงพูดติดตลก แต่จริงๆมันออกมาจากใจของเขาต่างหาก
"จริงๆแล้วเราเป็นของกันและกันแล้วล่ะ
จริงไหมนิโนะ!" โชคุงพูดจนทำเอานิโนะหน้าเหวอ แล้วทุบโชคุงอย่างแรง "นี่!
พูดงี้ได้ไงเล่า!"
เล่นเอานิโนะหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศ
ก็เพราะว่ามันคือความจริง ในโรงพยาบาลคืนนั้นนั่นเอง...
- End -
- - - - -
อาจจะจบห้วนๆไปหน่อยขออภัยเพราะแต่งไม่ออกแล้ว - . -" สำนวนภาษายังใช้ได้ไม่ค่อยดีก็ขออภัยด้วยนะคะ
เรื่องนี้ไม่เรท...เพราะไม่อยากให้มันเรท...(เดี๋ยวคนแต่งทำใจไม่ได้เอง 555)
- - - - -
ส่วนที่ไม่ได้อัพ 1 อาทิตย์ก็เพราะเศร้าค่ะ...ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย (แม้จะไม่ได้ไปดูก็เถอะ) รู้ข่าวครั้งแรกร้องไห้เลย TT-TT แต่ตอนนี้ทำใจได้แล้วล่ะค่ะ ก็เพราะคำขอโทษของจุนจัง ก็เลยทำให้สบายใจ
แต่อยากให้ถ้ามาอีก ไม่มีก๊อปมั้ยได้ม่ะ ถึงจะเป็นความสัมพันธ์ก็เหอะ แต่อยากให้โชว์เดี่ยวๆน่ะ - . -
- - - - -
อัพแค่นี้ล่ะค่า....Bye~2
