C a t t y C a n d y ~ * - MISERY -

ค่ะ เมื่อวันแรงงาน (ก็เมื่อวานนั่นแหละ) เด็กแปดริ้วอย่างอิชั้นก็ได้ไปแรดกรุงเทพอีกแล้ว

ปกติก็ไปบ่อยๆค่ะ เพราะนั่งรถไฟไป ต่อรถใต้ดินหรือบีทีเอสไปที่นู่นที่นี่ได้

แต่เมื่อวานนี้ร้านที่บ้านหยุดก็เอารถไปเองค่ะ เป้าหมายหยามก้อน แล้วก็แยกกันเดินป้องกันการตบตีของสมาชิกในครอบครัว เพราะที่เที่ยวมันเยอะแยะมากมาย

ปกติไปไหนจะเดินไปกับแม่ แต่วันนี้แรดเดินไปสยามคนเดียว เป้ามหมายของอิชั้นคือลิโด้เพื่อไปร้าน example

และเพราะไปเดินคนเดียวครั้งแรก...ก็เจออะไรดีๆเอาฤกษ์เอาชัยเสียหน่อย...หุหุหุ

ก่อนอื่นต้องมาบอกเครื่องแต่งตัวกันก่อนนะ ว่าสภาพเป็นยังไง

ผมสั้นทรงนักเรียน ใส่แว่น สูง 145 เสื้อสีแดงแปร๊ด กางเกงยีนส์ คอนเวิร์สสีแดง หิ้วกระเป๋าสะพายสีชมพู หน้าตามึนๆ เหมือนเด็กเนิร์ดกำลังจะไปเรียนพิเศษ - w -

ก็เดินดุ่ยๆไปค่ะ พอไปถึงบริเวณเซนเตอร์พอยท์เก่าที่เค้าล้อมรั้วเอาไว้ นั่นแหละค่ะ เดินอยู่ดีๆความซวยก็มาเยือน

มีเจ๊คนนึง อายุน่าจะประมาณ 30 กลางๆถึงปลายๆ เดินปร๊าดมาดักหน้าเราค่ะ

"น้องคะน้องๆ ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ" เราตกใจนิดหน่อยถึงมากค่ะ

"คือจะขอสัมภาษณ์นิดนึงนะคะ ทำให้ตกใจรึเปล่าคะ ขอโทษด้วยนะคะ พี่ขอเวลาประมาณ 1 นาทีนะคะ" ไอ้เราก็คิดว่าคงสัมภาษณ์สำรวจบลาๆเฉยๆเลยไม่อะไรมาก

"พี่มาจากช่อง 9 นะคะ น้องทราบมั้ยคะว่าสงกรานต์ปีนี้มีอุบัติเหตุเพิ่มขึ้นรึลดลงคะ?"

ก็ตอบไป เอ่อ...ลดลงค่ะ (ไม่แน่ใจ ไม่ค่อยได้ดูทีวี - -*)

"อ่า น้องทราบมั้ยคะว่าปีนี้กรุงเทพอุบัติเหตุเพิ่มขึ้นนะคะ" อ่อ เหรอคะ กรูไม่ใช่คนกรุงเทพค่ะ จะทราบมั้ยเนี่ย

แล้วเจ๊ก็พล่ามๆอะไรสักอย่าง ลืมๆไปแล้ว ระหว่างนี้สายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นเล่มๆอะไรสักอย่างกระดาษสีชมพู...ชิบหายแล้วไงกรู...

"ค่ะ น้องดูบัตรที่คอกับใบนี้ให้ตรงกันนะคะ (ยืนใบอะไรไม่รู้เหมือนใบอนุญาติให้ดู) ไม่ทราบว่าน้องจะบริจาคเป็นโลงศพหรือผ้าห่อศพดีคะ?" นั่นไง กรูว่าแล้วววว ชิบหายแล้วไงกรู ว่าแต่ไหนเมื่อกี๊บอกว่าสัมภาษณ์มาจากช่อง 9 ไงฟระ?

"อ...เอ่อ โลงศพค่ะ"

"สำหรับน้องเนี่ยพี่แนะนำบริจาคเป็นผ้าห่อศพดีกว่านะคะ เพราะโลงศพเนี่ยบริจาคเป็นพันผู้ใหญ่เค้าทำกันนะคะ" แล้วถามกรูทำซากด๋อยอะไรเนี่ย ถ้าจะให้กรูบริจาคผ้าบลาๆแป๊ะไรเนี่ย

"อ่ะน้องเซ็นชื่อตรงนี้นะคะ ต่อคำว่าคุณนะคะ" อิเจ๊ยืนสมุดสีชมพูที่เห็นเมื่อกี๊ยื่นให้เซ็น เราก็อึกอัก แต่ก็จำใจเซ็นไป...กะว่าให้แม่ง 10 บาทก็ไปๆซะ...

"อ่า น้องxxxx นะคะ เดี๋ยวพี่จะเขียนชื่อน้องพร้อมครอบครัวลงไปบนผ้านะคะ บลาๆ" ...ชิบหาย กรูไม่เอาว้อยยย แล้วถ้าเขียนชื่อครอบครัวด้วยทำไมให้เซ็นชื่อกรูคนเดียวฟะ

"ค่ะ 200 บาทค่ะ"

!!!???$# WTF OMFG!!!!!!!!!! เชรี่ยยยยย 200 บาท ไอ้ชิบหาย กรูเอาไปซื้อซีดีได้ตั้งแผ่นนึงนะเฟร้ยยย เราตกใจมากเลย ก็เลยบอกไป

"อะ...เอ่อออออ หนูคงมีไม่ถึงอ่ะค่ะ คือแบบบริจาคตามจิตศรัทธาไรเงี้ยได้มั้ยคะ" ณ ตอนนั้นอยากจะพูดปฏิเสธ รึไม่ก็บอกปัดไปว่ากรูเป็นคริสต์ว้อย...ก็พูดไม่ออก

"อ๋อถ้ามีไม่ถึงก็เป็นผืนเล็กห่อศพเด็กก็ได้ค่ะ (ห่า แถแดกตังค์ไปเรื่อยๆ แสรด) 120 บาท"

"คือ หนูก็มีไม่ถึงอ่ะค่ะ"

"งั้นบริจาคสมทบ งั้นเดี๋ยวพี่เขียนไว้ว่าสมทบทุนนะคะ (อิเจ๊เขียนบนบิลค่าโง่สีชมพูว่าสมทบ) ก็ 40 บาทค่ะ"

กรูก็อยากจะไปๆซะที เลยควักให้มันไป...40 บาท...

อิเจ๊ฉีกบิลค่าโง่ยื่นให้ "ค่ะ เ้ดินทางปลอดภัยนะคะ บลาๆๆ"

TT____________TT

40 บาทกรูวววว

แงงงงงง

เดินออกจากอิเจ๊นั่นได้ ก็ขยำบิลค่าโง่ทิ้งเลยค่ะ ไม่แม้แต่จะมอง มันเสียความรู้สึก โกรธมากค่ะ โกรธมาก แต่ไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลย (เพิ่งรู้ว่าตัวเองเวลาโกรธมากจะโกรธจนปวดหัว แต่ไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลย ต่างกับโกรธนิดๆหน่อยๆจะโวยวาย) 

คือสรุปว่า งานนี้รู้ทันค่ะ ไม่โง่

แต่เสือกปฏิเสธคนอื่นไม่เป็น 

โกรธมากค่ะ โกรธที่งุ้งงิ้งเองล่ะ ไม่กล้าปฏิเสธเค้า

แล้วก็เดินไป

และเซ็งอีกรอบเพราะร้าน example มันปิด - -*

เลยเข้าไปร้านอิชิมารุแทน รูปเดะเนะในร้านน่ารักมาก 555 มีตุ๊กตาโยชิกิ star light ด้วย อยากได้ว้อยยยยยย แต่ไม่กล้าถามราคา เพราะว่ามันโฮกแน่นอน 555+ เลยเดินออกมาเงียบๆ ไม่มีอะไรติดมือออกมาเลย (แผ่น arashi dream alive ก็ยังไม่เข้ามา แต่ความจริงคือไม่ได้ถามเค้าต่างหากว่ามารึยัง 555)

แล้วก็เดินกลับมาฝั่งหยามก้อนค่ะ แดกแหลกเลย - -* กินของแพงๆแบบไม่เสียดายเงินเลย กินฮาเก้นดาสโคนละ 120 กินบราวนี่อันละ 75 ซื้อทาร์ตชิ้นละ 30 2 ชิ้นงี้ แก้แค้นค่าโง่ด้วยการเสียตังค์ที่โฮกกว่าซะงั้น - * - (มานั่งเสียดายเอาตอนนี้แหละ)

สรุป ไปกรุงเที่ยวนี้ไม่ได้แป๊ะอะไรกลับมาเลยนอกจากความโง่...เฮ้อ

เตือนภัยระวังมิจฉาชีพ สำหรับเด็กบ้านนอกที่คิดจะเข้ากรุง

1. ไปสยามให้เดินเลาะข้างในเอาดีกว่า ข้างนอกที่ติดถนนตอนนี้เค้าสร้างเซนเตอร์พอยท์ใหม่อยู่ ตรงนั้นแหละขอทานเหลือบไรมันเยอะมากเลยจอร์จ

2. หากคนหน้าตาเนิร์ดๆหรือมึนๆหน่อยจะตกเป็นเหยื่อได้ง่าย (โดยเฉพาะเด็กนักเรียนไม่เกินม.ต้น แต่ถ้าคุณอยู่ม.ปลายแล้วแต่เสือกเตี้ยยังกระเด็กประถมอย่างดิฉันก็ต้องระวังค่ะ พวกนี้รู้ว่าเด็กปฏิเสธใครไม่ค่อยเป็น ยิ่งเด็กเนิร์ดๆ เรียบร้อยๆหน่อยแล้วล่ะก็ยิ่งตกเป็นเหยื่อง่าย แต่ในกรณีอิชั้นไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่มึน...ค่ะ...) ถ้าเจอใครปรี่เข้ามาก็บอกว่ารีบค่ะแล้วเดินหนีไปเลย

จบซะงั้นเหอะ.